Nerabeak eta helduak arraildurarekin

Funtsezkoena, minutu batean

• Arraildura ez da haurtzaroan amaitzenErrebisioak daude eta, batzuetan, beste ebakuntzaren bat hazten amaitu arte.
• Hezur-txertoa, 8-11 urte inguruanArraildura oiraino iristen bada, behin betiko hortzek non atera izan dezaten.
• Ukituak, hazten amaitzeanSudurra, ezpaina edo masailezurra: kasu bakoitza desberdina da, eta erabakia pertsonarena da.
• Begi-bistan ez dagoenak ere balio duAutoestimua eta besteen galderak prozesuaren parte dira.

ASPANIFen kontatzen dugunaren gehiena haur eta ume txikientzat pentsatuta dago, orduantxe sortzen baitira zalantza gehien. Baina arraildurak bizitzan aurrera jarraitzen du: nerabezaroan, ortodontziarekin eta hezur-txertoarekin, eta helduaroan, pertsona bakoitzak egin edo ez egin erabakitzen dituen ukituekin.

Ortodontzia eta hezur-txertoa

Arraildura oiraino iristen bada, 8-11 urte inguruan hezur-txerto bat behar izan ohi da: hutsunea betetzen du, eremu horretako behin betiko hortzek non atera izan dezaten eta sudurrari euskarri gehiago emateko. Hezurra pertsonak berak ematen du (normalean aldakatik) eta ospitaleratzea laburra izan ohi da.

Ortodontziak prozesu osoan laguntzen du, txertoaren aurretik eta ondoren, eta urteetan zehar jarraitu dezake: hortzak nola ateratzen eta kokatzen diren gidatzen du. Ortodontzia-taldeak eta kirurgia maxilofazialekoak elkarrekin erabakitzen dute unea, aho bakoitzaren arabera.

Sudurreko edo masailezurreko kirurgia, hazten amaitzean

Ez dagokio guztiei. Aurpegiak hazten amaitzean nolakoa geratu den kontuan hartuta (adina asko aldatzen da pertsonaren arabera, eta taldeak balioesten du), ezpainaren edo sudurraren ukitu bat edo masailezurren kirurgia bat planteatu daiteke, goiko masailezurra atzeratuago geratu bada. Lasai erabakitzen diren ebakuntzak dira, ez unean bertan.

Garrantzitsuena: erabakia pertsonarena da, ez familiarena ez mediku-taldearena bakarrik. Zer aldatuko litzatekeen, zer ez, eta ebakuntzarik ez egitea erabakiz gero zer gertatzen den galdetzea, ebakuntzarako eguna eskatzea bezain legitimoa da.

Begi-bistan ez dagoena: autoestimua eta institutua

Orbainak, pixka bat desberdina den ahotsak edo ikaskideen galderek edozein ebakuntzak bezainbeste pisatu dezakete, batez ere institutuan. Ez da ezer gertatzen zer erantzun ez jakiteagatik, egun batean horretaz hitz egin nahi ez izateagatik, edo hurrengoan luze eta zabal hitz egin nahi izateagatik.

Psikologia arraildura tratatzen duen taldearen parte da, kirurgia edo logopedia bezala: laguntza eska daiteke zerbait gaizki joan arte itxaron gabe. Eta ASPANIFen, beste familia batekin edo institutua edo helduarorako ebakuntzaren bat bizi izan duen beste pertsona batekin hitz egiteak edozein azalpen mediko baino gehiago laguntzen du askotan.

Kontaguzue zuen historia

Arraildura duten nerabeak edo helduak bazarete, edo horietako baten familia, eta zuen bizipena partekatzeko gogoa baduzue, asko gustatuko litzaiguke ezagutzea. Zuen baimenarekin, orain gauza bera bizitzen ari den beste norbaiti lagundu diezaioke. Ez da kontakizun landua izan behar: lerro batzuk ere balio dute.

Ez zaudete bakarrik

ASPANIFek 1985etik biltzen ditu Euskadin arraildura duten haurren familiak, baita arraildura duten nerabeak eta helduak ere. Zalantzak eta esperientziak partekatzen ditugu gure WhatsApp taldean, eta urriko urteko topaketan elkartzen gara.

ASPANIFeko familiek ospitaleetako gidetan oinarrituta prestatutako dibulgazio-informazioa. Ez du zuen mediku-taldearen aholkua ordezkatzen: edozein zalantzarekin, galdetu beti hari.